De laatste dag gezamenlijke coaching in de glazen zaal van Gouderak was er één waarbij ik voor het eerst tegenzin voelde.
Het ging over geld en onderhandelen.
Mijn geld verdien ik om mijn beelden te kunnen maken en daar heb ik geen enkel problemen mee.
Ik zie het als deelnemen aan het economisch verkeer en daar kan ik wel over praten, in tegenstelling tot onderhandelen.
Een rollenspel voorbereiden.
Een rollenspel met als onderwerp onderhandelen.
Bij de eerste aanblik van die opdracht heb ik een dubbele knoop in mijn maag.
Een spagaat in mijn integrediteit om zonder smoezen gewoon alle zes de coachingsdagen te gaan en voor het eerst tegenzin om die zaterdag ochtend te gaan.
Met het vorderen van de dag ontspande mijn knoop en tegen de klok van vijf had ik het gevoel dat ik er gelukkig onderuit was gekomen wegens tijdgebrek.
Er werd afgesloten met de vraag aan mij: Waarom heb jij er nu
zo‘n hekel aan wanneer iemand niet het alles wil betalen maar het spel van het onderhandelen wil spelen?
Voor ik het in de gaten had was ik deelnemer aan een rollenspel.
Meer info over dit beeld
Ik voelde oprechte boosheid bij het idee dat iemand
(voor mijn gevoel) de arrogantie kan hebben om het bronzen beeld wat ik voor een kleine vergoeding neerzet nog tot het onderwerp van een onderhandeling wil maken.
Hoe is het mogelijk dat zo een integer proces kan worden vervormd tot een object waarover te onderhandelen is?
Lachende gezichten rond de grote ovale tafel in de glazen zaal,
Frank:
Als je dit zegt zonder boos te worden heb jij toch een prima argument waarmee je duidelijk bent en waarmee de onderhandelingen zijn afgerond.
Prijs is Prijs en dat is al een cadeautje.
Laat hier uw commentaar hier achter:
sta het verzenden toe.
Net als bij normaal e-mail verkeer wordt uw e-mail adres als afzenden vermeld bij de mail.
Wilt u op de hoogte blijven?
U kunt mij volgen !
Laat hier uw e-mailadres achter om mijn nieuwsbrief te ontvangen: